Formula of Love in Life ....

 

In the slope of a vertical line,

Same with love,the answer is always undefined.

Not all angles in life are congruent

Sometimes it is better to see what's different.

It is not impossible that we may intersect challenges

'Cause actually those things will do bigger changes

I know that we cannot really measure the area of life,

For it is only God who knows, who will strive

Always try to see the positive factors you have

Enumerate and apply it, with the presence of love

Do not stop at the end of the line

And expect that you will see everything so fine .. :))

          "I actually made this poem ,when my teacher in geometry asked us to make a poem with any topic as long as it relates to mathematics.. at first i don't really had the idea of how will i do it ,but a big glory to God who gave me the wisdom to wrote a poem that can still encourage others even if it's related to a thing which is unfamiliar as a subject of your works ..Gos is really amazing ..^^ "

                        

                                                                                                                --Em17  :">>

Paulit-ulit na Lang !!

 

Marami na kong dinaanang sakit

Mga panahong kinakaya ko ng pilit

Kahit alam ko mismo sa sarili ko na di ko na kaya

Wala akong magawa para matakasan ka

Ngayon,panibagong simula na naman na wala ka

Sinasabi muli sa isip na kakayanin ko pa

Dahil tanging isip ko lamang ang nagsasabi na tapos na

Ang lahat sa atin ay wala na nga ……

Oo ,masakit tama sila !

Alam ko yun hindi ako tanga

Ngunit kung tutuusin parang ganun na nga

Manhid na ko,masaya ka na ba ?

Hindi ko na talaga alam kung ano nga ba?

Sarili ko na naman ay tila nawawala

Masdan mo ang iyong ginawa o manhid ka na rin ba?

Nasasaktan na naman ako,bulag ka ba ?!

Ngunit sa katunayan,wala ka ring magagawa

Masaya ka na sa kanya,kaya ako’y sadyang wala na nga

Tinanggap ko na yun,kaya sumuko na nga

Tuluyan na kong bumitaw dahil iyon ang tama

“Pagod na ko,kaya ko pa kaya ?”

Sagot sa tanong na iyan,malayo at di ko makita

Ngunit isa pa rin ang alam ko at ipapakita sa iba

Magpapatuloy lang ako kahit wala ka na …….

“ I wrote this poem with tears in my eyes, wanting to believe that once again I’ll be able to stand alone and live my life to the fullest, though it hurts so much …funny how I can smile and laugh in everybody’s eyes…. Wanting to say “help !” but I can’t …. Seems like I don’t have any other choice but to keep it to myself and hide ….. I thank God for the positive view…. Thanking Him that He still loves me too..”

Miss na Lang Kita ..

Akala ko noong una'y hindi ko kaya

Nang nilisan mo ko,mahirap ng mag isa

Lalo pang sumakit nang malamang may iba ka na

Hindi alam kung saan ilulugar ang selos na nadama

Sa paglipas ng panahon at bawat araw na di ka kasama

Tumitinding damdamin ay di malaman kung paano mawawala

Umaasang bago matapos ang taong ito'y nalimutan na kita

At pag ibig ko sayo dati'y sa ibang tao ko na mapapadama

Umiiyak sa tuwina naaalala ka

Luha ng kahapon ay hinahanap hanap ka

Ang sabi sa sarili tila wala ng katapusan

Pag ibig ko sayo'y panay sakit na lamang

Hanggang sa isang araw ay naalala kong bigla

Nagulat ako't wala ng mga luha sa mata

Kirot ng puso ay tila biglang nawala

Hindi alam kung ano na nga bang tunay na nadarama?

Aking napagtanto na alaala mo'y di talaga malilimutan

Ito'y patuloy na mananatili sa aking puso't isipan

Ngunit isa lamang ang aking nalama't napagtanto

Miss na lang kita at kahit papaano'y masaya na ko :)

                         " you can't never really erase the memories in the past ,the thing that you just need to do is to accept it and be glad of what had happened because it will always leave you a lesson in the end .. "

Mabuhay Muli , Kapiling Siya

Ako’y taong di matanto ang tunay na suliranin sa mundo

Nagtataka kung bakit tila marami ang nasusugatan ang puso

Mga taong patuloy na naghahangad ng maganda sa buhay

At mga taong mga pangarap ay hinayaan na lamang humimlay

Nang mismong ako na ang nakatuklas sa lihim ng buhay

Hindi na nagtataka pa kung bakit may lumuluha’t naghihintay

Sa buhay pala’y di laging kasiyahan ang siyang mararamdaman

Kundi puno rin ng mga pagsubok na minsa’y di alam ang dahilan

Di ko na masisisi mga taong piniling mapag-isa

Pagkat namuong takot sa kanila ay udyok ng iba

Dulot ng alaalang di mabitawan na taglay ay hinagpis

Natural na pagmamahal sa puso’y unti-unting inaalis

Ako’y nakulong sa nakaraang puno ng pighati at saya

Pilit itinanim sa isip na ako’y puno ng ligaya

Ngunit kung titingnan ng mabuti ang aking mga mata

Katotohanang pilit kong itinatago ay iyong makikita

Sa pag-aakalang noong una,sakit na ito’y wala ng lunas

Pagkat puso ko na ang siyang unti-unting naaagnas

Ngunit ako pala’y nagkamali sa mga bagay-bagay sa sarili

Nalimutan ang kaisa-isa, na sa akin ay makakaintindi

Diyos kong mapagmahal ang sa huli’y aking nalapitan

Pinatawad ako at sakit ng damdamin ay siyang nilunasan

Siya talaga ang sa lahat ng aking nakikita’y lumikha

Pinatutunayan lamang na sadya siyang pambihira

Inalis ang sakit kasabay ng bagong buhay

Lunas sa sugat ng puso’y,siya lamang ang may taglay

Nakaraang dati ay aking iniiwasa’t tinatalikuran

Ngayo’y nagpapasalamat na lahat ng iyo’y aking nadaanan

Kung hindi dahil sa aking tunay na Ama sa langit

Marahil ngayo’y patuloy ang kirot sa puso na aking sinasapit

Salamat sa muli niyang buhay na sa akin ay ibinigay

Ngayon kasama siya’y patuloy ang pagtuklas ng mas malalim na bagay

                                                               --EM 17

" Everything that happens in our life is his will ,but it's not His will to see us hurting and being in pain .. When we cry ,He also cries with us .. He see the bandages we always carry and I know that He wants to help us. Being in the fields of God feels like your already in His kingdom. Like the sunrise picture in this poem which means hope ,Let us also believe that walking with God alone is already a hope and an armor to go on .. :)

ULAN

Sa pagbagsak ng bawat patak ng ulan

Alaala ng nakaraan kasama ka ay di malimutan

Hinihiling na sana’y may isa pang araw

Sa masaya pang oras na ang kasama ko ay ikaw

Kung iyong pagmamasdan ng mabuti ang ulap

Labis na lungkot at hinagpis ng hangin ang iyong malalanghap

Parang pusong unti unting natutunaw ng sakit ng nakaraan

Di malaman kung kailan nga ba ito malulunasan

Sa pagluha ng langit ,di matukoy kung ito’y nagsisisi

Sa mga panahong nasayang dahil sa kanyang sinapit

Kung may pagkakataon lamang siyang baguhin

Ang mga maling nagawa’y, siguradong kanyang aayusin

Magandang sikat ng araw ay di mapagmasdan

Dahil ito’y nababalutan ng isang labis na kadiliman

Kaya’t di makita ang magagandang bagay

Sapagkat bumabalakid ang di magagandang nakaraan sa buhay

Nawa sa iyong muling pagsikat langit

Isama mo naman ako at tanggalin ang pait

Nang maranasan ko na ang panahong hinihintay

Na kung saan ako’y muling mabubuhay

Sa kabila ng katotohanan na lahat ng bagay ay may katapusan

Bakit hanggang ngayon ay puno pa rin ako ng mga katanungan?

   Oo’t ,alam nating ito’y matatapos din

Ngunit sakit kaya ng puso’y mawawala na rin?


                                                   --Em 17
" Everything happens for a purpose ,it's just that you'll never know it soon.. unless you experienced it .. It's part of life ,experiencing pain and feeling lonely .. But always believe that everything is worth it in the end ,all the tears , pains and hurts will be worth it .. Just remember ,after the rain ,there comes the rainbow :) "

Sandigan :)

Mundo ay patuloy ang pag inog

Kaya buhay natin ay di natutulog

Sa oras na ako’y walang malapitan

Mula sa Diyos darating ang mga tunay na kaibigan

Talikuran man ako ng iba

Alam kong kayo’y mananatiling kakaiba

Sa mata ng iba’y hindi man ako perpekto

Ngunit naniniwala akong alay nyo pa rin ay respeto

Subukin man ng tadhana

Pagsasamahan natin ay walang palya

Kung sakaling may iba’t ibang buhay na

Alam kong alaala sa puso’y mananatili pa

Marahil mabuhay sa mundong ito’y mahirap

Ngunit kapiling kayo’y langit ang aking nalalanghap

Salamat sa pag intindi ng aking mga kakulangan

Ngunit asahan niyong ako’y lagi ninyong sandigan

       --Em 17

     " I dedicate this poem to all my beloved friends whose been there with me through ups and downs. I thank God for bringing them in my life. These are one of the people I treasure the most. I really,really love them .. :) "

Madilim na Nakaraan

Simula nang iyong lisanin

Sarili’y nakalimutang kilalanin

Marami ang nagbago

Sa buhay at puso kong ito ..

Di alam ang dahilan kung bakit nangyari

Nagtatanong kung ako ba ang may pagkakamali ?

Tumigil ang aking mundo

Tila sarili ko’y naglaho

Pilit kong kinalimutan ang sakit

Ngunit sa huli’y , ano nga ba ang sinapit ?

Kinalimutan ang pagsusulat

Sa pag aakalang ito’y hindi na sapat

Ako’y nakulong sa nakaraang puno ng pighati at saya

Pilit itinanim sa isip na ako’y puno ng ligaya

Ngunit kung titingnan ng mabuti ang aking mga mata

Katotohanang pilit kong itinatago ay iyong makikita

Pusong ito’y napagod din

Di alam kung kakayanin ko pa rin

Huwag naman sanang pilitin

Kundi pang unawa lamang ang aking tanging hinihiling ..

      

                                                                                     --Em 17

                          " it's the time that I really felt the pain and brokenness in me ,when one of the person I treasure the most, left me behind.. I don't know where to go ,or who can I lean on ,then I remember God, His the one who entered the dark side of me and save me from it and He let me experience the lightened part in my life .. "